Zijn eerste kennismaking met televisie ligt inmiddels ver achter hem. “Ik ben nu bijna 27, maar toen ik voor het eerst in aanraking kwam met dit vak was ik 10 jaar.” Dat gebeurde tijdens de zoektocht Wie wordt Kruimeltje? voor de gelijknamige musical. Later werd die musical ook nog op televisie uitgezonden. “Ik herinner me dat ik dat heel erg spannend vond.” 
 
Inmiddels is Joes zestien jaar verder. Hij studeerde aan de Toneelacademie Maastricht en werkte mee aan uiteenlopende film- en televisieproducties. Veel mooie projecten waar hij trots op is en waar hij werkte met gepassioneerde en inspirerende makers. Toch voelt hij zich nog altijd aan het begin van zijn carrière staan. “Ik voel wel steeds duidelijker de richting die mijn keuzes me opstuwen.” Naast het acteren groeit ook zijn interesse in het makerschap. Daarnaast zet hij zich sinds vorig jaar in voor zijn vakgenoten als bestuurslid en voorzitter van de Dutch Academy for Film (DAFF). 
 
Hoe Joes precies voor het eerst met Norma in contact kwam, weet hij niet meer. Waarschijnlijk heeft een collega-acteur hem gewezen op het bestaan van collectieve vergoedingen voor uitvoerend kunstenaars. Zijn eerste reactie herinnert hij zich nog wel. “Het leek me eerst te mooi om waar te zijn dat je nog een vergoeding kunt krijgen voor werk dat je al verricht hebt. Maar het is natuurlijk heel terecht en goed dat uitvoerenden meedelen in de opbrengsten van uitzendingen en thuiskopie.” 
Het claimen van zijn werk pakt hij praktisch aan. Meestal reserveert hij aan het einde van het jaar een moment om alle projecten waarin hij dat jaar te zien was op te zoeken en te claimen. “Dan zorg ik dat ik alle stills, persberichten of ander bewijsmateriaal paraat heb en is het vaak in een half uurtje gepiept. Maar ik kan me voorstellen dat voor projecten van langer geleden een CV of IMDb handig kunnen zijn om je geheugen op te frissen.” 
 
Alleen het bepalen van zijn aandeel in een productie vond hij in het begin soms lastig. “Maar daar zijn gelukkig heldere richtlijnen en tools voor bij Norma.” Voor collega’s die denken dat claimen veel werk is of nog wel een keer komt, heeft hij een eenvoudige boodschap: “Te veel moeite is het zeker niet. En het kan nog een fijne meevaller opleveren ook.” 
 
Dat laatste heeft hij zelf ervaren. Vooral tijdens zijn studententijd kwam een uitkering van Norma soms precies op het juiste moment. “Ik kan me herinneren dat Norma me aan het einde van het jaar wel eens als een kerstengel uit de brand heeft geholpen.” 
 
Waarom zouden uitvoerend kunstenaars zich (volgens hem) aansluiten bij Norma? “Omdat het er gewoon bij hoort.” Hij wijst erop dat het werk van acteurs niet ophoudt zodra de opnames zijn afgerond. “Als dat werk daarna wordt gebruikt en verspreid, hebben we gelukkig ook rechten die we kunnen koesteren. Daarnaast is het een fijn gevoel dat je als acteur meedeelt in het latere gebruik van je fysieke of vocale werk. 
Juist in een tijd waarin ontwikkelingen als artificiële intelligentie nieuwe vragen oproepen over auteurschap en beeldrecht, vind ik dat extra belangrijk.”